Η Ομιλία μου κατά την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής: «Ανθοφορία στιγμών»

Παρουσίαση ποιητικής συλλογής: «Ανθοφορία στιγμών» στο Μούδρο της Λήμνου, 8 Αυγούστου 2023

Φίλες και φίλοι.

Λίγα λόγια για την ποίηση κι από μένα.

Αφήγηση του Γιάννη Ρίτσου 1988

Κάποτε ένας νέος ποιητής ρώτησε τον Ράινερ Μαρία Ρίλκε: (ποιητής και πεζογράφος του 20 αιώνα γεννηθείς στην Πράγα)
''Δάσκαλε, διαβάστε τα γραπτά μου και πείτε μου.
Αξίζει τον κόπο να συνεχίσω;''
Και ο Ρίλκε του απάντησε:
Ρώτησε τον εαυτό σου:
''Αν δε γράψεις, θα πεθάνεις;''
Αν σου πει ναι, να αρχίσεις να γράφεις χωρίς να ρωτάς κανέναν.

Έτσι λοιπόν,

η γραφή της ποίησης δεν είναι ένα πάρεργο.
Η γραφή της ποίησης δεν είναι ένα χόμπι.

Είναι μία βαθύτατη αναγκαιότητα, είναι η ανάγκη της επικοινωνίας,
της μετάδοσης μιας βαθύτατης εμπειρίας και της δημιουργίας
ενός πλατύτατου κλίματος αδελφοσύνης, πέρα από τις διαφορές.

 

''Οι ποιητές, είναι οι οργανωτές του κοινωνικού συναισθήματος, και οι αρχιτέκτονες της ανθρώπινης ψυχής''.

Πως γράφω;
Δεν ξέρω πως γράφω έλεγε ο Ρίτσος.
Απλώς γράφω γιατί δε μπορώ να μη γράφω.
Όπως ένας άνθρωπος δε μπορεί να ζήσει χωρίς να αναπνέει, έτσι και ο ποιητής γράφει.

Γράφει, όχι για να κερδίσει δόξα.
Γράφει, όχι για να κερδίσει φήμη.
Γράφει, γιατί δε μπορεί να κάνει διαφορετικά.
Η ποίηση είναι απέραντη και εφάπτεται με το απέραντο της ζωής.

Η συγκεκριμένη συλλογή αποτελεί απόδραση από το αχανή βυθό του σκότους στο αέναο φως  του ήλιου.
Είναι κύημα καταπιεσμένης δημιουργίας που έσπασε τα δεσμά της πανδημίας αναζητώντας φτερούγες.
Η φαντασία πήρε τους δρόμους της αλητείας, ενώ η πέννα της απόδρασης.
Υπήρχε ανάγκη εκτόνωσης και οι στιγμές έπρεπε να επιζήσουν.
Αναζητούσαν λίγο χρώμα, λίγη διάνθιση από θαλασσί, από έρωτα, από απιστία και προσευχή.
Έπρεπε να ανθοφορίσουν τα ζουμπούλια των Χριστουγέννων ανάμεσα στα αποσιωπικά τους.

Η ποίηση λοιπόν λέω εγώ, δεν έχει οπαδούς, το ξέρετε καλά.
Έχει εραστές.

Δυο χρόνια πριν, ηράσθην κι εγώ.
Τον δύσκολο χειμώνα των lockdown του 21-22.
Τότε έχει γραφτεί η συγκεκριμένη ποιητική συλλογή.
Όταν οι μέρες σπαταλούσαν τις στιγμές τους στην ασφυξία.
Όταν οι στιγμές κοιτούσαν με το βλέμμα κολλημένο στα ρολόγια των τοίχων.
Εκείνα τα αιωνόβια ξεκούρντιστα.
Όταν τα ρολόγια κολυσιεργούσαν πάνω στην ακούσια έκτιση ποινών.
Όταν η εκδήλωση της φιλίας έσπαζε τα δεσμά του εγκλεισμού και μου άφηνε αγρούς αναπνοών έξω από την αμπαρωμένη πόρτα, χόρτα, χορτόπιτες…και χριστουγεννιάτικα καλούδια…τα ρόδια της ψυχής των φίλων μου.
Όταν η ανάγκη της αυτοπροστασίας έψαχνε βάζα να συντηρηθεί.
Και πόσα βάζα να υπάρχουν μέσα σε ένα σπίτι- καταφύγιο;
Υπήρχαν ναι υπήρχαν.
Όλες οι κυψέλες της υπομονής.

Δυο χρόνια πρίν.
Όταν οι στιγμές ένιωθαν την ανάγκη να ξεπεράσουν το φράγμα της ασφυξίας και να βγούν στους κάμπους της ανθοφορίας των ζουμπουλιών.
Σήμερα. Δυο χρόνια μετά.
Όταν τα αρώματα βρήκαν το αποστακτήριο των εκδόσεων Ιωλκός.
Δυό χρόνια μετά, όταν το απόσταγμα συνάντησε στο παλαιοπωλείο της νοσταλγίας,το μικρό εκείνο μπουκαλάκι το εκ πεποιθήσεως πεπαλαιωμένο καταφύγιο των σπάνιων αρωμάτων.
Ένας χρόνος εγκλεισμού…μια πολύτιμη ΑΝΘΟΦΟΡΙΑ ΣΤΙΓΜΩΝ.

Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι.

Όλοι οι ποιητές έχουν εφεύρει ένα ωραίο περιτύλιγμα έκφρασης σχετικά με την ποίηση.
Ο Ντελακρουά έλεγε. Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση.
Ο Μεγάλος μας Ρίτσος:
Αν ΑΦΕΣΗ δεν είναι η ποίηση…τότε από πουθενά να μην περιμένουμε τίποτα.
Η γνωστή σε όλους μας ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη Ρούκ που μόλις πρόπερσι την χάσαμε, είχε πει:
Η ποίηση είναι μια πληγή και το ποίημα η ουλή της.
Εγώ θεωρώ πως ποίηση είναι το απαύγασμα εσωτερικών διεργασιών, ο ροκ λόγος της λογοτεχνίας.
Και φυσικά θα ήταν παράληψη να μην αναφερθώ στη γνώμη της μεγάλης μας ποιήτριας Κικής Δημουλά η οποία έλεγε χωρίς αυτό να σημαίνει πως ακυρώνω τους προηγούμενους μεγάλους.
Ο μόνος που δε γνωρίζει τι είναι ποίηση… είναι ο ίδιος ο ποιητής.

Θέλω να ευχαριστήσω πρώτα τις υπέροχες αυτές κυρίες Μαρία Παπαπαναγιώτου, Νίτσα Δώρα και Νίκη Φωτιάδου για την εξαιρετική παρουσία της Ανθοφορίας των στιγμών μου.
Τον ΟΕΠΑ αρωγό πάντα του πολιτισμού,…τον πρόεδρο αιδαισιμότατο πατέρα Ιωάννη Πρόνιο και όλο το διοικητικό συμβούλιο του πολιτιστικού συλλόγου «Παυλος Κουντουριώτης» που σκέφτηκε και υλοποίησε αυτή την τρυφερή πνευματική εκδήλωση και να ευχηθώ στον νεοσύστατο σύλλογο την καλή πρόοδο, που μόνο μέσα από την σύμπνοια,την μεταξύ σας αγάπη και κοινή θέρμη δημιουργίας, θα επιτύχετε.
Η προσφορά κι ο εθελοντισμός είναι η αιμοδοσία στο σύνολο. Και κάθε σύλλογος έχει ανάγκη αιμοδοσίας για να επιζήσει.

Και βέβαια το από καρδιάς ένθερμο ευχαριστώ μου, σε όλους εσάς που με τιμήσατε με την παρουσία σας απόψε.