ΜΕ ΑΡΩΜΑ ΡΕΖΕΝΤΑΣ

Παρουσίαση του βιβλίου της Ρούλας Σαμαϊλίδου Βάκου "Με άρωμα ρεζεντας" στις 31Απριλιου 2017

Άγαπητοι φίλοι και φίλες της λογοτεχνίας ...

Απο το ίδιο νησί μα σε διαφορετικές χρονολογίες η συγγραφέας Ρούλα Σαμαϊλίδου Βάκου κι εγω ανοίξαμε φτερούγες...και πήραμε τους θαλασσινούς δρόμους των γλάρων.Ναι των γλάρων...γιατί ακολουθήσαμε τη ρότα της ζωής μας ...μα δε ξεχάσαμε ποτέ τους γουβωμένους βράχους του νησιού μας...τις φωλιές μας.
Σαν τα γλαρόνια,στα μισά της διαδρομής(πριν προλάβει να γίνει Ιθάκη),θυμόμασταν τη στεριά ...και γυρνούσαμε.
Εκεί συναντιόταν τα σταυροδρόμια μας.Πάνω σε ενα στέρεο ολόφωτο γιοφύρι,που μοσχοβολούσε άρωμα μιας άλλης εποχης...και που κανένα πέλαγο η ωκεανός στάθηκε ικανός να ξεθυμάνει τη δυνατή ευωδιά του

Τούτο το άρωμα είναι η αιτία που βρισκόμαστε σήμερα εδω...η μια δίπλα στην άλλη .Αυτο το άρωμα τότε το λέγανε Μυρτώ θα το θυμάστε όλοι Σήμερα το άρωμα που θα προσπαθήσουμε να σας ρίξουμε δυο σταγόνες πίσω απο το αυτί σας το λένε Ρεζεντάς ...υπήρχε και τότε ,κι ακόμα πιο παλιά αλλα το φορούσαν οι κυρίες και το έπαιζαν τα γραμμόφωνα της εποχης.

Τη συγγραφική διάθεση,και την χαρισματικότητα της αγαπητής μου Ρούλας την ανακάλυψα στα κεντημένα γοβάκια της γιαγιάς της
Απο αγάπη και περιέργεια μπήκα σ´αυτά.συνοδοιπόρος της...και με χαρά διέκρινα τα πρώτα φτερουγίσματα μιας ψυχής που ήθελε να κάμει χίλια κομμάτια το κλουβί της και το έσπασε.Διακριτικα δραπέτευσε..και ηχηρά βγήκε στους μεγάλους συγγραφικούς δρόμους

Έτσι το μικρό κοριτσάκι,το Ρουλιώ μας,έφτασε στην καρποφορία και κάθε δυο χρόνια μας παρουσιάζει ενα αξιόλογο μυθιστόρημα,και μας καθηλώνει σε γοητευτικές αναγνώσεις ...χωρίς ποτέ να έχει εγκαταλήψει -ηθελημένα πιά- τα γοητευτικά κεντημένα γοβάκια,που με τον ήχο του γραμμόφωνου, μας παρασύρουν σε σεργιάνια ....σε αρχοντικές κάμαρες με τα βελούδα,τους πολυελαίους,τους χρυσαφένιους καθρέφτες...και τις λάμπες πετρελαίου με το ΟΛΟΦΩΤΟ ΗΜΙΦΩΣ ...μιας άλλης εποχής.
Της εποχης των γιαγιάδων της...που καθισμένες στο σκλι ,με τα άσπρα κεντημένα μισοφόρια μας διηγούνταν τα βιώματα της δικής τους εποχης
Τις έζησα τις γιαγιάδες της Ρούλας.Τη γιαγιά..και τη Νόνα της
Στο σκλι παιδούλα κι εγω δίπλα στην Καλη μου φίλη την θεία της την Ασπασούλα ...Η μικρή Σταυρούλα μωράκι τότε με μια βαριά λαβοματιά στο διάβα της ,που μόλις το ξεκινούσε.Αγέννητη ειχε χάσει τον λεβεντονιό πατέρα της τον δάσκαλο Σταύρο Σαμαϊλίδη έξ ου και το Σταυρούλα -Ρούλα.

Οι δρόμοι μας χώρισαν...οι γιαγιάδες έφυγαν μές τα μικρασιάτικα ονείρατά τους κι αφήκαν ενα άρωμα ρεζεντάς να παίζει στο γραμμόφωνο και να ευωδιάζει.Ενα άρωμα που η Ρούλα δε το ξέχασε ποτέ
Το έκαμε τίτλο στο καινούριο της μυθιστόρημα,μολονότι δεν έχει καμιά σχέση με κείνες τις γιαγιάδες.Θεωρώ σκοπίμως το έκαμε ...έτσι για να τις τιμήσει!
Έτσι ανάμεσα στον ρομαντισμό και τον ρεαλισμό ,μεσολάβησε ενα μυθιστόρημα να μας γοητεύσει και τις δυο με επίλογο την επανασύνδεση της φιλίας μας.

Με άρωμα Ρεζεντάς λοιπόν :

Είναι το τέταρτο μυθιστόρημα της Ρούλας Σαμαϊλίδου Βάκου απο τις εκδόσεις Σιδέρη.Σας θυμίζω τα άλλα τρία που μας γοήτευσαν "Πέρα απο το νησί" "Η γειτονιά των ονείρων" και το "Στίγμα" Εχουν προηγηθεί στο βιογραφικό της -απο άλλες εκδόσεις- τα "Χρόνια οργής" " "Τα κεντημένα γοβάκια" και "Τα παραμύθια της γιαγιάς"

Όταν πήρα το βιβλίο στα χέρια μου και η ματιά μου ψαχούλεψε το εξώφυλλό του ,ένιωσα να διακατέχομαι απο ενα άρωμα γοητείας,εισέπραξα μια υπόσχεση ταξιδιού...άλλο ένα ταξίδι είπα μέσα μου...Ε ναι αγαπητη μου Ρούλα,η πένα σου έχει την ικανότητα να σπα το εκμαγείο της πεζότητας και να μας ταξιδεύει.

Περιληπτικά το Story
Το βιβλίο απο τον τίτλο και μόνο παραπέμπει σε αλλοτινή εποχή..στη γοητεία παρελθόντος χρόνου.Οσο κι αν μοιάζει κύημα φαντασίας η συγγραφέας μας βεβαιώνει πως ειναι ιστορία αληθινή, με λίγο ρετούς φαντασίας στο τέλος.
Ξεδιπλώνεται και ταυτόχρονα περιπλέκεται μέσα στις ιστορικές ανακατατάξεις της Ευρώπης.

Τρεις γενιές συνολικά ......απλώνονται σε διαφορετικές εναλλασσόμενες εποχές και καλύπτουν ενάμισυ αιώνα .

Ξεκινά απο το 1880 περίπου και ψιλοκεντώντας τον καμβά του ...λυρικά...παραστατικά...ανάγλυφα...φθάνει ως την εποχή του Πολυτεχνείου και πέραν αυτής.

Ήρωες και ηρωϊδες διαφορετικών γενιών περιδιαβαίνουν Βιέννη Παρίσι, Αθήνα ,Λακωνία ...με την κάθαρση τελικά να συντελείτε στην Βιέννη και να αποφορτίζεται στην Ελλάδα ...με γεύση Λημνιου ηλιοβασιλέματος ,μια φανταστική πινελιά της λογοτέχνιδας ,που προς τιμήν της ,επιθυμεί σε κάθε έργο της να ρίχνει λίγο νεράκι στις Λημνιές της ρίζες.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα απο την αρχή

Ξεκινά όπως είπαμε στην Βιέννη του 1880, τότε που ο Άντον ,γιος του Γιάν Φον Ντούσεκ,συμβούλου του Αυτοκράτορα της Αυστρίας Φραγκίσκου Ιωσηφ ερωτεύεται την Άννα, κόρη ξυλοκόπου και την κάνει γυναίκα του ,χωρίς να σκοντάψει στις προκαταλήψεις και τις αγκυλώσεις της εποχης.
Με την ανοιχτόμυαλη στάση των ευγενών γονέων του Άντον .....η Άννα μπαίνει στα μεγάλα σαλόνια της Βιέννης!!

Τα αρώματα όλοι γνωρίζουμε πως έχουν προτιμήσεις.Χρειάζονται την κατάλληλη επιδερμίδα για να αναδείξουν τις μεθυστικές τους ιδιότητες.Το ρεζεντάς κάθεται γάντι στην επιδερμίδα της Αννας ....σηματοδοτεί και καθορίζει τη στάση ζωής των κοριτσιών της.

Απο τον γάμο αυτο γεννιούνται εφτά παιδιά.

Την εποχή εκείνη η Υψηλή πύλη..επιθυμεί τη σιδηροδρομική σύνδεση Ισταμπούλ με τις ανώτατες νοτιοανατολικές εσχατιές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας .
Λόγω καλών σχέσεων Τουρκίας- Γερμανίας ,την κατασκευή αναλαμβάνει Γερμανική εταιρία ...και ενα τμήμα αυτής τα αδέρφια Άντον και Άλφρεντ φον Ντούσεκ .
Η συνεργασία των δύο αδερφών φέρει εις πέρας τη γραμμή Ινσταμπούλ-Άγκυρας , με συνέπεια τον εκτοπισμό αρμένικων κοινοτήτων που διαβιούσαν στην περιοχή .Αυτο οδηγεί στην γενοκτονία των Αρμενίων υπο τα όμματα των Γερμανών συμμάχων

Η κατασκευή του έργου επίσης θεωρείτε απειλή για τα Βρετανικά συμφέροντα και τα πράγματα ωθούνται ...στο να ξεσπάσει ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος με αφορμή τη δολοφονία του διαδόχου της Αυστρίας

Οι τρεις γιοί του Άντον και της Αννας στρατεύονται
Απο τις 4 κόρες η Στεφανία υπηρετεί εθελόντρια νοσοκόμα...και η μικρότερη Γκιζέλα μιας εκ των τριών πρωταγωνιστριών φοιτά στις Ουρσολίνες.

Το 1918 ο πόλεμος τελειώνει με ήττα της Αυστρίας,αφήνοντας πίσω εκκατομύρια νεκρούς σε όλη την Ευρώπη.

Η Στεφανία γνωρίζει ,ερωτεύεται και παντρεύεται τον νευρολόγο Έλληνα γιατρό Γιώργο Κοσμίδη,εγκαθίστανται στην Αθήνα και έτσι το μυθιστόρημα συνεχίζει την πλοκή του στην Ελλάδα πλέον.
Ο Κοσμίδης με καταγωγή απο τη Λακωνία ανοίγει την δική του νευρολογική κλινική στην Αθήνα και προσλαμβάνει συνεργάτη τον συμπατριώτη του γιατρό Χρήστο Καλέργη.

Ο Κοσμίδης αποδεικνύεται σκληρός εργοδότης,αλαζόνας και εκμεταλλευτής .Η εξωτερική ευπρεπής εικόνα του κρύβει υπόγειες ρωγμές ,χάσματα που μεγαλώνουν σε μια σχέση φαινομενικά αρμονική
Η συμβίωση με την Στεφανία ελεγχόμενα δυστυχής .

Η αδερφή της Γκιζέλα βρίσκει τρόπο ,ως συνοδός νοσιλευόμενου ,να ρθει στην Ελλάδα για να ελέγξει τρόπον τινά τον αμφισβητούμενης ευτυχίας γάμο της αδερφής της.Πολυ σύντομα πέφτει στα δίχτυα του έρωτα του Χρήστου Καλέργη συνεργάτη του Κοσμίδη και γιο του Παναγιώτη ,μετανάστη στην Αμερική

Η Γκιζέλα και ο Χρήστος παντρέυονται και καταφέρνουν να συντηρήσουν τη φωλιά τους μέσα στις φλόγες των αντιξοοτήτων που θα προκύψουν,στραγγαλίζοντας τες.

Ο ίδιος Κοσμίδης εκμεταλλευόμενος το φιλότιμο και την δοτικότητα του καλού Σαμαρείτη Χρήστου ,αποσπάται απο το ψυχιατρείο και καθηγητής πλέον της νευρολογίας,μετατρέπει σε αναρρωτήριο ενα αρχοντικό ξενοδοχείο ,στην Κηφισιά και ασχολείται με αυτό ,αφήνοντας τη δύσκολη δουλειά του ψυχιατρείου στον Χρήστο με βοηθό την εξαιρετικού ήθους και εργατικότητας γυναίκα του Γκιζέλα Εν τω μεταξύ έχουν αποκτήσει ενα κοριτσάκι την Βαλεντίνη ...βασική ηρωϊδα του μυθιστορήματος.

Ηταν η εποχή που ειχε κυρηχθει η χρεοκοπία της Ελλάδας και η παύση πληρωμών.Το κύρος του Βενιζέλου είχε πληγεί ανεπανόρθωτα και η παραίτηση του αναπόφευκτη .

Η πλοκή του μυθιστορήματος ακολουθεί τις δύσκολες πολιτικές εξελίξεις.Η κήρυξη του Ιταλικού πολέμου εγκλωβίζει τη μητέρα Άννα που έχει έρθει στην Αθήνα να δει τις κόρες της και να γνωρίσει την καινούργια εγγονή Βαλεντίνη.
Οι πολιτικές εξελίξεις και η προσχώρηση της Αυστρίας στο Τρίτο Ράιχ,ανυσηχουν τις τρεις Αυστριακές Με τα στρατεύματα του Χίτλερ που εισβάλλουν στην Ελλάδα υπάρχει και ένας εγγονός της Αννας Οι εποχες που βιώνουν είναι δύσκολες.

Το βιβλίο απογειώνεται στην περιγραφή σκηνών της Γερμανικής κατοχής σε μια Αθήνα που μαζέυει με τα κάρα τους νεκρούς της.

Οι σκηνές ανάγλυφες,παραστατικές,θαυμαστός ο γυμνός ρεαλισμός της αντιανθρώπινης κτηνωδίας των κατακτητών.Η ανθρώπινη ζωή εκμηδενίζεται σαδιστικά και φρικαλέα
Οι μικρές χαρές φαντάζουν μεγάλες και οι μεγάλες λύπες χάνουν το εύρος τους ...γιατί πάντα υπάρχουν τα χειρότερα,που δεν χωρούν στον ανθρώπινο νου.
Το εχω καταπιαστεί κι εγω το θέμα αυτο και ξέρω πόσο φορτίζει...

Οι σκηνές των αιχμαλώτων στα Γερμανικά στρατόπεδα ( δια στόματος Πέτρου που κατορθώνει να γυρίσει με τα πόδια απο το στρατόπεδο του Νταχάου) είναι ανατριχιάστικες.

Η πένα της συγγραφέως εμφιλοχωρεί και συντρίβεται ηχηρά πάνω στα ζωντανά πτώματα των αιχμαλώτων,στα ουρλιαχτά των ανεξέλεγκτων βασανιστηρίων μιας φρικιαστικής ανθρώπινης διαστροφής.
Εκεί ξεπροβάλλει το παράλογο το καφκικά ακατανόητο,το εκφοβιστικό το φρικαλαίο που κυριολεκτικά δονεί τον αναγνώστη
Μέσα δε απο την αναφορά της στους Εβραίους και τους θαλάμους αερίων που τους χώνεψαν,καταφέρνει να αναδείξει το ανθρώπινο μεγαλείο.Θα καταλάβετε γιατί το λέω διαβάζοντας το βιβλίο

Ποιός μπορεί να εισπράξει τον ρεαλισμό των διαδραμματιζόμενων σκηνών μέσα σε ένα ψυχιατρείο με τις εξάρσεις των ασθενών να αναστατώνουν τη μικρή Βαλεντίνη ασφαλισμένη στην πάνω κάμαρα του ρετιρέ;
Η συγγραφέας ...μας περνά την ανατριχίλα .. ο φόβος διακατέχει τον αναγνώστη που αισθάνεται την ανάγκη της φυγής.

Ποιος μπορεί να συλλάβει τον πόνο και την ωδυνη ενός παιδιού που καλείται να ψαχουλέψει την αγάπη της πατρικής φιγούρας του φυματικού πατέρα απο μακριά...υποτίθεται για τελευταία φορά;

Σκηνές δυνατές,ανάγλυφες αισθαντικές....σκληρές.

Κι ενώ σε κάθε μυθιστόρημα η ενέδρα του ύπνου καραδοκεί...η συγγραφέας δε μας επιτρέπει ούτε καν τη νύστα...

Το ακανθώδες θέμα του εμφύλιου σπαραγμού ,αυτη την αδελφοκτόνο σύρραξη με τις ανυπολόγιστες καταστροφές και τους ποταμούς αίματος ....αυτες τις μαύρες μέρες του διχασμού της κοινωνίας .....η συγγραφέας το χειρίζεται με τακτ θα έλεγα.Η εποχή θολή τότε.Σήμερα η ματιά ξεκαθάρισε πια ...Πως να χωρίσεις υστερα απο τόσα χρόνια τους συμπατριώτες σου σε φίλους και εχθρούς λόγω της ταξικής θέσης των γονιών η των παππούδων τους. Η ίδια λέει ότι προσπάθησε να κρατήσει τα ζύγια ...δεδομένου ότι και η ίδια δεν έμεινε αλώβητη .....είχε συγγενικά διηγηματικά βιώματα σκληρών εικόνων .Εγω λέω μπράβο της που σεβάστηκε τον αναγνώστη!!!

Και καθώς ο αναγνώστης πλανιέται ανάμεσα στους δρόμους πολιτικών και πολεμικών γεγονότων,η συγγραφέας ανακαλύπτει μονοπάτια να συναντηθεί με πρόσωπα γνωστά της ιστορίας και της Ελλάδας γενικά,οπως ο Άρης Βελουχιώτης,Ο Ζερβας,Ο Αττίκ, η Λίλη Ζωγράφου....

Η συγγραφέας έχει τη δύναμη με τον λυρικό της λόγο και την τέχνη της πλοκής ,να ενώνει τις τρεις οικογένειες που πρωταγωνιστούν ,χωρίς να αφήνει κενά στη μνήμη του αναγνώστη και να δυσκολεύει την επανένταξή του στη ροή της υπόθεσης.Δεν κάνει αναστροφες.Το προχωρά βήμα βήμα .Είναι τέχνη αυτο και η Ρούλα μας έχει αποδείξει πως την κατέχει.

Η ψυχογράφηση των ολοκληρωμένων χαρακτήρων που με τέχνη έχει χτίσει η συγγραφέας,δεν αφήνει δισταγμό, στον αναγνώστη να μπει στο πετσί τους και να ακολουθήσει τους ψυχικούς τους κραδασμούς
Χαρακτήρες δοσμένοι με ακρίβεια και γλαφυρότητα,πλοκή ευρυματική...συναρπαστική,ανατροπές και μέσα σ´όλα ιστορία και περιγραφή της καθημερινότητας.

Γνώστης του λόγου και της μυθιστορηματικής πλοκής,με πυκνότητα και γλωσσική ευστοχία ,εξελίσσει περίτεχνα και σφιχτοπλεγμένα τις προσωπικότητες των ηρωϊδων του πονήματος,αρχικά στο φιλόμουσο ονειροδίαιτο περιβάλλον της νοσταλγικής Βιέννης,ακουμπα το κοινωνικο φαινόμενο της εποχης που ο φτωχός Έλληνας πατέρας κυνηγά το Αμερικάνικο όνειρο για να σπουδάσει το παιδί του.......κάνει μια περατσάδα απο την κρεπάλη του Παρισιού,όπου ο νεαρός ΧρηστοςΚαλέργης καταφέρνει εν μέσω αντιξοοτήτων να πάρει την ειδικότηται του δερματολόγου....συνεχίζει στο μικροαστικό και αγροτικό περιβάλλον της Λακωνιας που θα φιλοξενήσει τις αποτυχημένες προσπάθειες επιβίωσης βασικών ηρώων στην τραγική Αθήνα της κατοχής και του εμφυλίου.

Το έργο είναι πολυδιάστατο μα δεν αφήνει κενά Τα περιστατικά έρχονται ολόσωμα απο τη βιωμένη πραγματικότητα του καθενός και δονούν .Η συγγραφέας επενδύει στο μεστό ,αποσπά απο τις λέξεις την σιωπή τους και απο την αφήγηση το λέγειν της Ωστόσο η ίδια προσφέρει στον αναγνώστη της (απο τακτ και πάλι)
ενα διάλειμμα ...ενα τρατάρισμα θα το χαρακτήριζα .... για να του δώσει την ευκαιρία να ανανεώσει το άρωμα πίσω απο το αυτί του...
Ευρυματικη οπως πάντα. μας παραδίδει κατα καιρούς στα χέρια της Βαλεντίνης...και στο ειδικό βάρος της μνήμης της.Μιας μνήμης που στο Τσακ πρόλαβε και την παρέδωσε στην πέννα της συγγραφέως.Πριν απο λίγες μέρες έφυγε απο την ζωή.
Η Βαλεντίνη λοιπόν σε μια δυο σελίδες,μας μαζεύει τις σκέψεις,συνοψίζει,επεξηγεί

Ίσως το έχει ανάγκη και η ίδια η συγγραφέας αυτο για να μαζέψει το έυρος των γεγονότων που σα δρομάδες καλπάζουν στο χρόνο και φορτίζουν το πεδίο των εξελίξεων.

Τα κρόσια της φθοράς αυτής της αρχοντικής οικογένειας,της οικογένειάς της δηλ. εμελε να χτενίσει στοργικά ,η τότε υπερήλικη Βαλεντίνη,εγγονή της Αννας και του Άντον φον Ντούσεκ,κόρη της Γκιζέλας και αφηγήτρια της όλης ιστορίας στην συγγραφέα η οποία το έπλεξε στα μέτρα της γοητευτικής συγγραφικής της τέχνης και το χρωμάτισε με τα δικά
της χρώματα τα τόσο δυνατά.

Η Βαλεντίνη λοιπόν κρατα την παλέτα.

Η Βαλεντίνη που έμελλε να ζήσει την άρνηση της εκκλησίας να ενταφιάσει τη μητέρα της Γκιζέλα(καθότι καθολική)ενώ η Ελληνική πολιτεία την είχε τιμήσει εν ζωή γιατί με τη μεσολάβισή της έσωσε απο μαζική εκτέλεση απο τους Γερμανούς,τους κατοίκους τριών χωριών της Λακωνίας.....

Μη περιμένετε απο μένα να σας οδηγήσω στον ευρηματικό γοητευτικό τέλος

Εγω γοητευμένη απο τους γλυκασμους της γραφής της Ρούλας εχω σταθεί στο πλευρό της Βαλεντίνης που ξεφυλλίζοντας το οικογενειακό της Άλμπουμ με παρασύρει στις θύμησές της.
Θύμησες εξουσίες... δεμένες με το άρωμα της γιαγιάς της Αννας Ντούσεκ,το άρωμα που σημειολόγησε την πίστη στον έρωτα τον πρώτο και μοναδικό,τον αιώνιο,τον ανεξίτηλο,αυτόν που σαν ήλιος ρόδιζε τα πρωινά....μεσουρανούσε τα μεσημέρια..και χρύσωνε τα δειλινά!!
Τα δειλινά που φυλλορρόησαν μέσα στα σωθικά του ρεζεντάς απο μια πένα που ρέει χρυσάφι...

Αγαπητή μας Ρούλα...δικιά μας Ρούλα ...Ναι οι αναμνήσεις είναι το μπαστούνι των γηρατειών οπως πολυ σωστά λες.
Μια δέηση προς τις κάθε λογής μνήμες.

Κάποιοι απο μας το έχουν ήδη στο χέρι και το χρησιμοποιούν σωστά ....Θυμούνται...διηγούνται...κληροδοτούν!!!

Προσωπικά συνηθίζω να λέω πως οι αναμνήσεις είναι συναντήσεις

Με τούτο σου το πόνημα μας χάρισες την ευτυχία της γοητευτικής συνάντησης της Βαλεντίνης με το παρελθόν της Ενα παρελθόν που το χρωμάτησες ηχηρά ,ανεξίτηλα...
Χρωματισμοί που αναβλύζουν τα καλούδια της ψυχής σου το ήθος...το συναίσθημα...την καλοσύνη σου.Και μεις οι αναγνώστες το εισπράττουμε αυτο Ρούλα και εκτιμούμε που έχεις προσδεθεί καλα πάνω στο σώμα σου και στις αξίες που πρεσβεύεις και που απέφυγες να καλλιεργηθείς μέσα σε έναν καθρέφτη .Οι πόζες υποθάλπτουν την αλαζονεία και την μικροψυχία.

Εύχομαι ολόψυχα το δικό σου βιωμένο παρελθόν,τρυφερό και νοσταλγικό να το ξεφυλλίσουν γοητευτικά τα εγγόνια σου ...και το άρωμα που θα αναβλύσει να είναι αυτο που ευωδιάζει την κάθε σου γραφή

Σ´ευχαριστούμε για ότι μας προσφέρεις!!!

Καλη ανάγνωση...