ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ «TESTE LEMNOS THE BOOK» ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Πριν τρία χρόνια μου χτύπησαν την πόρτα δύο Αλέξανδροι .Τους καλοδέχτηκα.Μου εξήγησαν το λόγο της επίσκεψής τους και μου ζήτησαν να συνδράμω έμπρακτα την προσπάθειά τους ,να αναδείξουν το νησί μας,μέσα απο τη γαστρονομία του ,με ενα βιβλίο παραδοσιακής κουζίνας .
Είχαν μαζι τους ενα πεπειραμένο φωτογράφο.Ηξεραν τι ήθελαν απο μένα.Ηταν διαβασμένοι και προγραμματισμένοι .
Φυσικά με χαρά ανταποκρίθηκα .
Το να βλέπεις και μόνο απο την πολυκαιρισμένη σκοπιά σου ,δυο νέους ανθρώπους να προσπαθούν τη μετουσίωση του ονείρου τους σε πράξη ,ηταν για μένα συγκινητικό και τιμητικό για το νησί μας .
Έτσι τρεις νιοί δραστήριοι και κουβεντιαστοί,μπήκαν στο σπιτικό μου και το ζωντάνεψαν...φωτογράφισαν ότι τους ενδιέφερε σχετικό με την παράδοση,μαγειρέψανε,έφυγαν.
Δεν ξέρω αν οι δυο Αλέξανδροι μαζι θα μπορούσαν να φτιάξουν έναν Μεγαλέξανδρο,βρήκα ομως μεγαλεπίβολο το σχέδιό τους, αν φυσικά το υλοποιούσαν ,οπως εγω θα επιθυμούσα σα παραδοσιακή Λημνιά,που επιμένει πχ στα βενιζελικα με αμύγδαλο και όχι με παντεσπάνι.
Προχθές μου το έφεραν ,με την παράκληση να το παρουσιάσω.
Τους ευχήθηκα να είναι καλοτάξιδο και συγκινημένη άρχισα να το ξεφυλλίζω
Ηταν σα ευέλικτο σκαρί...μερακλίδικο ,έτοιμο να γλυστρίσει στα ρυπαρά δοκάρια του καρνάγιου..να σαλπάρει και ν´ανοίξει πανιά στο γαλάζιο του Αιγαίου με πολύτιμο φορτίο τη γαστρονομική παράδοση του νησιού μας...και όλα τα ευλογημένα προϊόντα της Λήμνιας γης.
Όταν το ξεψάχνισα- για να μείνω στην ορολογία της μαγειρικής- ένιωσα στο στόμα μου τις γεύσεις της μητέρας μου,της γιαγιάς,των θειάδων μου ...Τότε με ανακούφιση είπα .Μπράβο σας παιδιά ,κάνατε καλή δουλειά,δε μας προδώσατε .
Ναι γιατί δε σας κρύβω ,πως ενα προβληματισμό τον είχα.Ποιόν;Μην παραποιηθούν οι παραδοσιακές συνταγές και σας καταγγείλει η παράδοση.Κι αυτη είναι αμείλικτη .
Το Teste Lemnos the book είναι ενα βιβλίο ταξιδιάρικο.Βιβλίο - ταξιδιωτικός ,γαστρονομικός οδηγός της Λήμνου θα έλεγα.
Δεν είναι στοιβιαστό απο συνταγές .Είναι αεράτο,δροσερό.Είναι ένας ξεναγός του αναγνώστη ...καλοφαγάς .Ξεναγεί κι έχει το νού του και στο φαγητό ...Βοηθά τον αναγνώστη να μαγειρέψει ,αλλα συγχρόνως να ανακαλύψει και την πηγή της παραγωγής του κάθε προϊόντος Τον προτρέπει να δοκιμάσει και να αγοράσει .Το βιβλίο διανθίζεται απο πλούσιο φωτογραφικό και πληροφοριακό υλικό .
«Ουκ εν τω πολλών το ευ» .Οι συνταγές που περιλαμβάνει ειναι οι πλέον αντιπροσωπευτικές και αυθεντικές ,αφού είναι όλες μαγειρεμένες απο τα χέρια της Λημνιάς νοικοκυράς .Επομένως στοχεύει την αυθεντικότητα στις ρίζες της,τις οποίες σέβεται και δεν τις ταρακουνά .
Ειναι ενα έξυπνο ,σύγχρονο βιβλίο ,τις σελίδες του οποίου διαπερνά ενα απαύγασμα αιγαιοπελαγίτικου φωτός που σκορπίζεται ευλογημένο και ευωδιαστό σε όλο το φυλλογύρισμά του
Επιχειρεί και το επιτυγχάνει να διαγείρει εκτός απο την αίσθηση της γεύσης και εκείνη της όρασης θα έλεγα εγω...ναι γιατί η ζωντάνια της εικόνας αναδύει θαρρείς την ευωδιά του φρέσκου ψαριού.του φρεσκοκομμένο φλωμαριού,του δυόσμου που αρωματίζει τη στριφτή πασχαλινή τυρόπιτα .
Ξεκινά με μια κινηματογραφική θα έλεγα αναφορά( σε χρώματα εποχης) των ιστορικών μας μνημείων ( Ηφαιστεία Πολιόχνη),μας ξεναγεί στις Αμμοθίνες ,στον Άγιο Σώζο,στην Παναγιά την Κακαβιώτισσα ...και με τις ευλογίες της μας καθίζει στο ευλογημένο Λημνιό τραπέζι με την στριφτή κολοκυθόπιτα,σήμα κατατεθέν της παραδοσιακής μας γαστρονομικής κληρονομιάς .
Η γαστρονομία του κάθε τόπου έχει να κάνει με το οικολογικό του περιβάλλον .Οπου ευδοκιμεί η καρύδια ,φτιάχνουν καρυδόγλυκα...όπου η καστανιά καστανόγλυκα...και όπου η αμυγδαλιά αμυγδαλόγλυκα Φυσκικο δεν είναι ;Αν εσύ η νέα νοικοκυρά η ζαχαροπλάστης πχ στα « βενιζελικά» αντικαταστήσεις τα αμύγδαλα με παντεσπάνι λόγω οικονομίας...πάει τη σκότωσες την παράδοση .Δικαιούσε να τα ονομάσεις οπως θες ...όχι ομως παραδοσιακά .

Η ιστορία εδω και αιώνες έχει καταγράψει τους Λημνιούς προσηλωμένος στην κτηνοτροφία και τη γεωργία,εγκατεστημένους στις μάντρες .Ως εκ τούτου ότι κατανάλωναν είχε σχέση με τα προιόντα που παρήγαγαν και ο άξονας της γαστρονομικής τους παράδοσης ηταν αυτα
Το παραδοσιακό τυρί καλαθάκι ( να πω παγκοσμίως είναι σωστό; γιατί στην Αμερική βρήκα καλαθάκι Λήμνου ) Το καλαθάκι λοιπόν,το γάλα τα αυγά,και το φρέσκο αλεσμένο στο μύλο αλεύρι ,συνταιριασμένα με την αιγαιοπελαγίτικη φαντασία της Λημνιάς νοικοκυράς μπολιασμένη με τις γεύσεις της Μικρασίας ...δημιουργούν νοστιμότατα εδέσματα,που στολίζουν περήφανα τα Λημνιά τραπέζια και ξετρελαίνουν τους ξένους που τα δοκιμάζουν .
Όταν η Λημνιά νοικοκυρά έχει στα χέρια της,τυρί,γάλα και αλεύρι ...μεγαλουργεί .
Τα παραδοσιακά φαγητά γενικώς και πανελλαδικά είναι απλά και τούτο γιατί δεν είχαν οι άνθρωποι στη διάθεσή τους τη σημερινή πληθώρα των υλικών .Η βιωματικής τους μάθηση λοιπόν ηταν λιτή και αν θέλει να αποτελεί μέρος της παράδοσης λιτή πρέπει να παραμείνει.
Ο τηλεοπτικός μας πασίγνωστος Αλέξανδρος Παπανδρέου το γνωρίζει καλα αυτο και τήρησε κατα γράμμα ..και μπράβο του .

Η παράδοση λοιπόν έχει κανόνες ..νόμους θα τους ελεγα εγω ,νόμους απαραβίαστους.Αλλιως παύει να λέγεται παράδοση .Η ίδια κλωτσάει...αποβάλλει Έχει κουκούλι που διαφυλάσσει το DNA της και μπράβο στους δημιουργούς που αναγνωρίζουν την αξία τους .
Πολλοί ισχυρίζονται ότι η παράδοση εξελίσσεται.Ναι .Τοτε πρέπει να αναφέρεται η λέξη « παραλλαγή» που θα χαρακτηρίζει την τρέχουσα εποχή κι αυτο πρέπει να τονίζεται

Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο ,σου ερχεται η όρεξη να σηκώσεις τα μανίκια και να αρχίσεις το ζύμωμα
τηγανόπιττες,τυροπτούδια,φλωμάρια, αυτούδια,κατμέρια,όλα με τη σφραγίδα της Λημνιάς μαγείρισσας .
Όσον αφορά τις κρεατοσυνταγές ,ο αναγνώστης που έχει παρατηρητικότητα θα ανακαλύψει πως λείπει το μοσχάρι .Γιατί;Γιατί παλιά δεν υπήρχαν μοσχάρια στο νησί .Η γαστρονομία μας ηταν παγιδευμένη στα αιγοπρόβατα ,τους χοίρους,τα πουλερικά και το κυνήγι .
Ετσι θα δοκιμάσετε εξαίσιο καβουρμά,κατσικάκι γεμιστό,καθώς και κασπακινό,κατσικάκι με κριθαράκι ,πετεινό με φλωμάρια το top της γαστρονομίας μας ,κουνέλι ξιδάτο και πάει λέγοντας .
Και βέβαια απο ενα νησιώτικο τραπέζι δε θα μπορούσαν να λείπουν τα ψάρια και τα θαλασσινά ,οπότε και πίνες κρασάτες θα πάρετε για μεζέ και γαλέο σαγανάκι και μύδια και φαγκρί λεμονάτο και τον εξαιρετικό αστακό μαγειρεμένο με καυκαλήθρες.
Τα παραδοσιακά μας γλυκά σαμσάδες, μπακλαβάς και τα βενιζελικά θα κλείσουν το πλούσιο γεύμα σας.
Το βιβλίο είναι μια πανδαισία γεύσεων ,χρωμάτων,εικόνων,ευωδιών.Διεγείρει πολλές αισθήσεις .
Εκείνο ομως που το χαρακτηρίζει είναι η διάθεσή του να γνωρίσει στον αναγνώστη την παραδοσιακή γαστρονομία του νησιού μας(κάτι για το οποίο ο ξένος διψά) , να τον καθοδηγήσει πως να το φτιάξει και να τον οδηγήσει να το αγοράσει.
Αυτη η προσπάθεια των παιδιών που ειναι η δεύτερη μετά το βιβλίο της αδερφής μου Ουρανίας Βαγιάκου ,είναι συμπληρωματική και καθόλου ανταγωνιστική .Υπάρχει χώρος για όλους,όταν η προσπάθεια σκοπό έχει να αναδείξει τον τόπο σου και όχι την τσέπη σου.
Θέλω να πω δυο λόγια ξεχωριστά για τον δικό μας Αλέξανδρο τον Μουδρινό.
Απο παιδάκι τον θυμάμαι τολμηρό και δραστήριο στο Λύκειο των Ελληνίδων να σέρνει τους χορούς και έλεγα μέσα μου : Να ένας καθαρόαιμος Λημνιός,σα τον παππού του τον Σαλαμουσά.Αυτή του η τόλμη,έδωσε το λάκτισμα στην προσπάθειά του να ασχοληθεί με την τουριστική ανάπτυξη του νησιού μας και μέσα απο τις γαστρονομικές μας ιδιαιτερότητες, όχι μόνο γράφοντας το συγκεκριμένο βιβλίο, αλλα αναπτύσσοντας επαγγελματική δραστηριότητα στον πρωτοποριακό αυτο τομέα .
Νομίζω πως είναι ο πρώτος Λημνιός που το κάνει επαγγελματικά πια .Του αξίζουν συγχαρητήρια για την τόλμη και την αξιοσύνη του και με δικαίωσε που τον είχα χαρακτηρίσει ( χορευτή ακόμα του Λυκείου) καθαρόαιμο Λημνιό .
Τον άλλο Αλέξανδρο «τον υιοθετημένο» θέλω ν τον συγχαρώ που επέλεξε το νησί μας για θετή του πατρίδα και επειδή τηλεοπτικά απέδειξε πόσο έξυπνος και ταλαντούχος είναι,του λέω ευθέως ευλογώ τας τα γένια μας,ότι εκαμε καλή επιλογή .
Όποιος μας επέλεξε στέριωσε και όσο κι αν σου αρέσουν τα ταξίδια Αλέξανδρε και σε ξεκουράζουν ( οπως λες στον επίλογο του βιβλίου σας) ,κάποτε μέσα στην μπλε απεραντοσύνη με τα πανιά σου ανοιχτά ,ενα λιμάνι θα το ψάξεις ...και τα δικά μας λιμάνια έχουν γερά παλαμάρια.
Απο το βιβλίο σας βαθειά τυπωμένη στο μυαλό μου κρατώ τη φράση που μου εκανε να νιώσω την ανατριχίλα της περηφάνιας «Ένας ξεχωριστός πλούτος απο ενα ξεχωριστό νησί της Ελλάδας»
Μας δώσατε ενα ελπιδοφόρο μήνυμα παιδιά πως η παράδοσή μας δε θα χαθεί και σας ευχαριστούμε
Εύχομαι να είναι καλοτάξιδο και παρακαλω να μου το υπογράψετε.