ΤΟ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ ΤΗΣ ΕΥΔΟΚΙΑΣ

Δημοσιεύτηκε: 18 Αυγούστου 2003 | Εφημερίδα "Λημνιακή Φωνή"

Δεν χωρά αμφιβολία πως ο 20 ος αιώνας υπήρξε ο αιώνας των γυναικείων κατακτήσεων.Η απελευθέρωση της γυναίκας απο τον ζυγό της, την οδήγησε σε όλες τις πόρτες της ζωής και σε όλα τα επαγγέλματα.Και έτσι απο νοικοκυρούλα και μανούλα να και σωφερίνα να και στρατιωτίνα να και αστροναυτίνα,να και γιατρίνα.Ολων των ειδών τα πανταλόνια τα φόρεσε .
Φοράω παντελόνι όμως δε σημαίνει πως φοράω και σώβρακο απο μέσα,γιατί πως να το κάνουμε¡ Μπορεί το πανταλόνι να θεωρείτε κομψό ντύσιμο για μια γυναίκα και δη με το σακάκι του ασορτί,δηλαδή κουστουμάκι, αλλά το σώβρακο θεωρείται καθαρά ανδρικό εσώρουχο.Το αντίστοιχο γυναικείο είναι ως γνωστόν το κιλοτάκι,που προσδίδει στη γυναίκα έστω και εσωτερικά,τη θηλυκότητα με την οποία ο Θεός τη προίκισε.Θηλυκότητα όμως σαν έννοια δεν είναι το εσώρουχο.Είναι ο τρόπος πού φέρεται και συμπεριφέρεται μια γυναίκα, ο τρυφερός τρόπος σκέψης,έκφρασης και ομιλίας ο σωστός τρόπος που βαδίζει που κινείτε που χορεύει.
Έτσι η γυναίκα μπορεί να κατακτά καθημερινά πολλά και με το σπαθί της ,να ανοίγει όλες τις πόρτες και να μπαίνει στα αντρικά λημέρια,αλλά ουέ και αλίμονό της αν ο τρόπος που κρατά τούτο το σπαθί είναι αντρικός.Κακά τα ψέματα...Όλοι μας το φανταζόμαστε ένα δυνατό σπαθί στο μαυροφορεμένο χέρι ενός Ζορρό ποτέ στο χέρι μιας"Ζορρού"Σπαθί και Ζορρό πάνε αντάμα.Σπαθί και "Ζορρού δεν υπάρχει σε κανενός τη φαντασία.Είναι αταίριαστο είναι άκομψο.
Όταν η μεγάλη Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου έγραφε το " δυο πόρτες έχει η ζωή,διάλεξαμια και μπήκα..."είχε προφανώς στο μυαλό της ένα λεβέντη σα τον μεγάλο Καζαντζίδη που το τραγούδησε.Ενα λεβέντη που μπήκε στο χορό της ζωής,χόρεψε ασίκικα το ζεϊμπέκικό του ,αντιμετωπίζοντας όλες τις δυσκολίες,τα βάσανα και τις πίκρες κι έφυγε λεβέντικα, όπως μπήκε...απο την άλλη πόρτα της ζωής αυτή του θανάτου.Η πίστα κάτω απο τη ματιά του άντρα που μπαίνει στο χορό μιάς ζεμπεκιάς,είναι σαν ένα κατάλευκο φύλλο χαρτιού κάτω απο το μάτι του Πικάσο.Η φαντασία του είναι τα μολύβια του.Και όπως ο σουρεαλιστής ζωγράφος τις φαντασίες του τις κάνει ζωγραφιές, ο λεβέντης χορευτής τις κάνει φιγούρες, τσακίσματα ,γυρίσματα, αντρκά καμώματα μιας εκφραστικής απολύτρωσης.Ταπεινή μου γνώμη κι ας με συγχωρήσουν οι αμαζόνες χορεύτριες πως η πίστα στα μάτια τους ,όταν μπαίνουν να χορέψουν τη ζεμπεκιά τους, είναι τα αναμμένα κάρβουνα των αναστενάρηδων.Χοροπηδούν επιπόλαια και λικνίζουν τα πισινά τους.Προφανώς μπερδεύουν το τσιφτετέλι με το ζεϊμπέκικο,για να μη σας πω πως μερικές φορές μπερδεύουν το ζεϊμπέκικο με τη λίμνη των κύκνων!
Όλα είναι ένα ψέμα , μια ανάσα μια πνοή...και μέχρι να πει ο Καζαντζίδης το "άλλα της" αυτές το έχουν ξεφουρνίσει σπαστό δυο τρεις φορές ήδη, χτυπούν τα χέρια τους στο δάπεδο υποτυπωδώς για να μη σπάσει το νύχι,τα φέρνουν αριστερά δεξιά όπως στις συναυλίες του Νταλάρα και παραβγαίνουν τον μυστακοφέροντα λεβεντοεργάτη ως και λεβεντοϋπουργό.Γιατί πως να το κάνουμε,οι υπουργοί άντρες είναι κι αυτοί.Και λένε οι βουλευτίνες οι νομαρχίες οι υπουργίνες Καλέ εμάς ποιός μας έταξε να σέρνουμε τους καλαματιανούς;Εμείς παντελόνια δε φοράμε;Άξιες και ισάξιες με τους συναδέρφους μας δεν είμαστε ;Για ποιόν γράφτηκε το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας;Άντε λοιπόν βουρ στη πίστα ,"άλλα της" και οι Ευδοκίες όλο και πληθαίνουν,για να μην πω πολλαπλασιάζονται.Βάλαμε τα παντελόνια ας φορέσουμε και τα σώβρακα.Κι αφού τη θηλυκότητά μας τη χάσαμε που τη χάσαμε,ας κάτσουμε και στα γόνατα κι ας χτυπήσουμε παλαμάκια στο έτερον ημισύ μας και όχι μόνο,που κολποφέρνει τριγυριστός πάνω απ’το κεφάλι μας την ασίκικη ζεϊμπεκιά του.Ο .εξευτελισμός σε όλο του το μεγαλείο.
Υπάρχουν ορισμένα πράγματα που είναι καθαρά αντρικά και ορισμένα καθαρά γυναικεία.Έτσι τα έταξαν οι έννοιες"ανδρισμός"και "θηλυκότητα" Και το ζεϊμπέκικο ,ας είναι και της "Ευδοκίας", είναι καθαρά αντρική υπόθεση.

Βαρβάρα Βαγιάκου-Βλαχοπούλου