ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Δημοσιεύτηκε: 18 Δεκεμβρίου 2013 | Εφημερίδα ΛΗΜΝΟΣ

Στην αυλή της Φουσιάνενας δέσποζε μια πελώρια κουκουναριά.Δυό τρείς μέρες πρίν απ'τα Χριστούγεννα η κυρά Μαρία φώναζε απ' το βορινό της παραθύρι..."Ελένη στείλε κάποιον να κόψει το δέντρο των παιδιών".
Έτσι ένα ολόδροσο κλωνάρι πεύκου στήνονταν στη γωνία του καθιστικού και έστελνε μυρωδιά ρετσίνης σ'όλο το χώρο.Ένοιωθες πως ναι τα Χριστούγεννα είχαν φτάσει.Ανάμεσα στις βαθυπράσινες βελόνες πρόβαλαν σφιχτά κωνοειδή κουκουνάρια.Τα τυλίγαμε με ασημόχαρτο απο τα τσιγάρα Άσσος του πατέρα και φάνταζαν... Περισσότερα

Δημοσιεύτηκε: 5 Δεκεμβρίου 2012 | Εφημερίδα ΛΗΜΝΟΣ

 
1888 ( χριστουγεννιάτικη  περιπλάνηση με ξεναγό τον Ρ. Κουρτίδη )
Απόσπασμα
«ιδέτε εκεί εν τω εστιατωρίω ποία απαστράπτοντα εξ ανυπομονυσίας βλέμματα προσηλούνται επί του ανοιγομένου δέματος των δώρων! Αι καρδίαι πάλλοντα,ι αί αναπνοαί μόλις ακούονται, αίφνης ακτίς χαράς, ακτίς ανεκλαλήτου ευτυχίας φωτίζει τους οφθαλμούς, ο μικρός πόθος, το προσφιλές όνειρον εξεπληρώθη! Η ψυχή είνε τόσον μικρά εισέτι, ώστε εν άθυρμα αρκεί να την πληρώση. Βραδύτερον βραδύτερον καθίσταται άβυσσος και δεν ευρύσκομεν αρκούσαν... Περισσότερα

Δημοσιεύτηκε: 7 Δεκεμβρίου 2011 | Εφημερίδα ΛΗΜΝΟΣ

Κάλε καμένε κοτζάμ άντρας να κλαις γιατί 'πνάς! Κλαίνε μαθές οι άντρες;»

Μπορεί οι άντρες να μην κλαίνε, η ψυχή όμως της ίδιας της Φωτεινιώς που ξεστόμιζε τις αντρειωμένες κουβέντες, έκλαιε πικρά και απαρηγόρητα μέσα στο ξυλιασμένο της κουφάρι. Πάνε τρεις μέρες τώρα, που δεν είχε ούτε μια “βρασά αρβύθια”, να ξεγελάσει την πείνα των παιδιών της. Δώδεκα χρονώ ο Κωνσταντής της και δέκα το Δεσποινιώ η αδερφή του, βρέθηκαν στα θεμέλια της ζωής τους δίχως σκαλωσιές. Έτσι, ζούσαν και αυτά, την κακοτυχιά της γενιάς τους που... Περισσότερα

Δημοσιεύτηκε: 31 Δεκεμβρίου 2009 | Εφημερίδα ΛΗΜΝΟΣ

Από τότε που έγινα γιαγιά έχω εξαντλήσει όλη μου τη φαντασία στα παραμύθια.Οποιαδήποτε εικόνα ψαρέψω σε ενδεχόμενο ρεκτιφιέ της μνήμης μου και αποφασίσω να την ιστορίσω, η εγγόνα μου μου λέει."Όχι έτσι γιαγιά...πες πρώτα μια φορά ,κ'εναν καιρό."
Μια φορά κ'εναν καιρό λοιπόν Βαρβαρούλα μου ήταν δυό αδερφούλες, η Ουρανούλα και η Ρούλα και ζούσαν ευτυχισμένες με την οικογένεια τους σε ένα όμορφο νησί.Τη γιαγιά τους την έλεγαν Βοτώ.Ηταν τόσο γλυκιά που οι δυο αδερφούλες την φώναζαν σοκολάτα.
"Ήταν... Περισσότερα

Δημοσιεύθηκε: 2 Απριλίου 2014 | Εφημερίδα "Λήμνος"
 
Όταν οι μνήμες οι σχετικές με τα ήθη και τα έθιμα κρατούν, καλό είναι να κατατίθενται.
Ποτέ δεν πάνε χαμένες.
Το κάρο της παράδοσης αργά ή γρήγορα περνά και τις μαζεύει, χτίζει το σκαλοπάτι που πρέπει να πατήσουμε για να δομήσουμε το παρόν και ν’ αρμολογήσουμε το μέλλον… τη κληρονομιά των επιγόνων μας,
Το έχω ξαναπεί, το επαναλαμβάνω. Δεν είναι δικό μου είναι του Φώτη Κόντογλου (1885-1965) λογοτέχνης, ζωγράφος, αγιογράφος «Λαός που έχει χάσει την παράδοση του είναι σαν τον άνθρωπο που έχει χάσει... Περισσότερα

Δημοσιεύθηκε: 8 Μαΐου - 7 Αυγούστου 2013 | Εφημερίδα "Λήμνος"

 
«Ο μοναδικός τρόπος να ξεπεράσεις την πατρίδα σου, είναι να ξεπεράσεις τον εαυτό σου»
Πειράζει που εγώ δε θέλησα ποτέ να ξεπεράσω τον εαυτό μου;  Ή, πιο εύστοχα, ρωτώ: υπάρχει Λημνιός που θέλει να ξεπεράσει τη Λήμνο;  Προδοσία μου φαντάζει το ξεπέρασμα.  «Σα’ μπάν σα’ γκατ» της Αγοράς θα επιχειρήσω να σας πάω.  Δε στοχεύω σε ιστορικές καταχωρήσεις.  Άλλωστε, στη μνήμη μου θα βασιστώ – που ξεκινά απ΄ το τέλος της δεκαετίας του ’40 μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’50.
«Αυτά που αγαπάς αντέχουν... Περισσότερα

Δημοσιεύθηκε: 24 Απριλίου 2013 | Εφημερίδα "Λήμνος"

Σκαλίζοντας το κίτρινο συρτάρι μαγνήτισαν το βλέμμα και τη μνήμη μου δυο ασπρόμαυρες φωτογραφίες Πρωτομαγιάς.
Η μια, αυτή με το γραμμόφωνο καταμεσής της παρέας, απεικονίζει πρωτομαγιάτικο ξεφάντωμα στο Μούδρο, το 1956 και ανήκει στη συλλογή συγγενικού μου προσώπου. Η άλλη απεικονίζει πρωτομαγιάτικο γλέντι στον κάμπο της Μύρινας, το 1957, και ανήκει στην προσωπική μου συλλογή.
Ένας χρόνος διαφορά στάθηκε ικανός να βάλει στο χρονοντούλαπο της μνήμης το ρομαντικό γραμμόφωνο και να ενδώσει στη ζωντάνια των... Περισσότερα

Δημοσιεύθηκε: 10 Οκτωβρίου 2012 | Εφημερίδα "Λήμνος"

Βαριά φορτωμένο το εχθρικό πολεμικό πλοίο, αργόπλεε ανατολικά της Λήμνου Βουλγάρικο ήταν, συμμαχικό των Γερμανών.
Ξεκίνησε απ’ τη Βάρνα βγήκε απ’ τα Δαρδανέλια με προορισμό τον Πειραιά. Τ’ αμπάρια του φορτωμένα πυρομαχικά και το κατάστρωμα γεμάτο τανκς και κανόνια καμουφλαρισμένα με σανά.
Έπλεε ανατολικά του νησιού, ανοιχτά του Αγίου Σώζου, όταν αντιλήφτηκε ότι κατασκοπεύεται από το εχθρικό υποβρύχιο (άλλες πληροφορίες λένε πως τα Βουλγάρικα ήταν δύο, το ένα τορπιλίστηκε και βούλιαξε ανοιχτά της Λήμνου και το... Περισσότερα

Δημοσιεύθηκε: 29 Φεβρουαρίου 2012 | Εφημερίδα "Λήμνος"

 
Πεντακόσια εκατομμύρια sms για Χρόνια Πολλά έστειλαν οι Έλληνες τις Άγιες Ημέρες που πέρασαν.  Ψυχρό ακούγεται, αλλά σύγχρονο.  Σήμερα όλα τα έχουμε εμπιστευτεί στην άψυχη τεχνολογία... Από προπαίδεια (τα παιδιά αγνοούν το πέντε εφτά τριανταπέντε) μέχρι παιδεία.  Τέρμα ακόμα και τα σχολικά βιβλία.  Το σχολικό βιβλίο «ξεφυλλίζεται» στη γυάλινη του internet οθόνη, στερημένο αφής, αποστειρωμένο.  Οι σάκκες γεμάτες άοσμα dvd.  Βιβλία χωρίς μυρωδιές, σελίδες ασημάδευτες, ατσαλάκωτες, απογυμνωμένες συναισθημάτων. ... Περισσότερα

Δημοσιεύθηκε: 13 Απριλίου 2011 | Εφημερίδα "Λήμνος"

Μνήμες δεσμευτικές κραυγές
σιωπηλές μα ζωντανές
που μείνατε στη διαδρομή
και δεν καταδεχτήκατε ποτέ
του συρταριού το κίτρινο το χρώμα
 
Ναι: τη διαδρομή Κάστρο Ανδρώνι θα σας περιγράψω.  Εκεί που έμεινε να σεριανά η ψυχή μου.
«Το ρολόι του χρόνου μετρά τη ζωή κι η ζωή κάνει λάθει και προχωρεί».
Ποιό το λάθος; Διέγραψε τη διαδρομή.  Στο δικό μου χάρτη όμως η διαδρομή υπάρχει.  Ελάτε μαζί μου να την περπατήσουμε.  Πιστέψτε με θα δροσιστείτε!...
Τελευταίο κτίσμα της... Περισσότερα

Pages