ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ | ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

( μια αληθινή ιστορία απο τη Βαρβάρα Βαγιάκου Βλαχοπούλου )

Το γλυκό φίλημα της μέρας τον έβρισκε κάθε πρωί εκεί ...στην άκρη του γιαλού ..εκεί που το κύμα εναπόθετε ευλαβικά το απαύγασμα των εσπερινών του Αγιονόρους .
Είχε πάντα την πλάτη γυρισμένη στην Ανατολή , έτσι ώστε σαν άρχιζε ο ήλιος να μεστώνει και να ρίχνει σκιές ,να τις έχει μπροστά του ...να τις ελέγχει.Μακάρι και να τις έβλεπε να σπαρταρούν και να ξεψυχούν σα τα σκατζογούπια και τις σμαρίδες στα δύχτια της πρωινής καλάδας που τραβούσαν με τα χέρια οι ψαράδες στο γιαλό !

Με τις έγνοιες φωλιασμένες στο λειψό... Περισσότερα

Δημοσιεύτηκε στις 30 Νοεμβρίου 2018 στην εφημερίδα ΛΗΜΝΟΣ

Στο μικρό ουζομπακάλικο στην είσοδο του χωριού ,ο Στέργιος ,παρέα με το δάσκαλο και μερικούς άλλους φίλους τα έπιναν ορθοί μπρος το πάγκο,πλεγμένες σκιές μέσα στο αρρωστημένο φως μιας λάμπας πετρελαίου.Κατοχή.Η πείνα πέρσευε,αλλα εκείνη τη μέρα πέρσεψε και η τύχη και τους χτύπησε την πόρτα ένας γαλέος.Τον είχε ψαρέψει απο βραδύς ο Πανάγος.Με κίνδυνο της ζωής του τον έκρυψε απο τον έλεγχο των Γερμανών και τον έφερε πρωί πρωί τυλιγμένο σε ενα παλιοτσούβαλο, μπεσκέσι στον φίλο του τον μαγαζάτορα.Δεν υπήρχε πια τίποτα να πουλήσει... Περισσότερα

"Στενοχωριόμουν που δεν είχα παπούτσια
μέχρι τη στιγμή που αντίκρυσα κάποιον δίχως πόδια"
Λουντέμης

Η απογευματινή χειμωνιάτικη λιακάδα σημάδεψε τα ψήγματα της θαλπωρής της και κρύφτηκε στον κόρφο της αστρομαντινάδας τ'ουρανού.

Η περιρρέουσα χαρά της αναμονής άπλωσε στην ατμόσφαιρα μια ευοσμία Χριστουγεννιάτικη. Οι τελευταίες παρέες των αγοριών με τις καράβες τους, έψαλαν τα κάλαντα, χουχούλιασαν τα ξυλιασμένα τους χεράκια και έκρυψαν ευλαβικά τα μπαξίζια τους στην τρύπα του καραβιού τους.... Περισσότερα

Δημοσιεύτηκε: 18 Δεκεμβρίου 2013 | Εφημερίδα ΛΗΜΝΟΣ

Στην αυλή της Φουσιάνενας δέσποζε μια πελώρια κουκουναριά.Δυό τρείς μέρες πρίν απ'τα Χριστούγεννα η κυρά Μαρία φώναζε απ' το βορινό της παραθύρι..."Ελένη στείλε κάποιον να κόψει το δέντρο των παιδιών".
Έτσι ένα ολόδροσο κλωνάρι πεύκου στήνονταν στη γωνία του καθιστικού και έστελνε μυρωδιά ρετσίνης σ'όλο το χώρο.Ένοιωθες πως ναι τα Χριστούγεννα είχαν φτάσει.Ανάμεσα στις βαθυπράσινες βελόνες πρόβαλαν σφιχτά κωνοειδή κουκουνάρια.Τα τυλίγαμε με ασημόχαρτο απο τα τσιγάρα Άσσος του πατέρα και φάνταζαν... Περισσότερα

Δημοσιεύτηκε: 5 Δεκεμβρίου 2012 | Εφημερίδα ΛΗΜΝΟΣ

 
1888 ( χριστουγεννιάτικη  περιπλάνηση με ξεναγό τον Ρ. Κουρτίδη )
Απόσπασμα
«ιδέτε εκεί εν τω εστιατωρίω ποία απαστράπτοντα εξ ανυπομονυσίας βλέμματα προσηλούνται επί του ανοιγομένου δέματος των δώρων! Αι καρδίαι πάλλοντα,ι αί αναπνοαί μόλις ακούονται, αίφνης ακτίς χαράς, ακτίς ανεκλαλήτου ευτυχίας φωτίζει τους οφθαλμούς, ο μικρός πόθος, το προσφιλές όνειρον εξεπληρώθη! Η ψυχή είνε τόσον μικρά εισέτι, ώστε εν άθυρμα αρκεί να την πληρώση. Βραδύτερον βραδύτερον καθίσταται άβυσσος και δεν ευρύσκομεν αρκούσαν... Περισσότερα

Δημοσιεύτηκε: 7 Δεκεμβρίου 2011 | Εφημερίδα ΛΗΜΝΟΣ

Κάλε καμένε κοτζάμ άντρας να κλαις γιατί 'πνάς! Κλαίνε μαθές οι άντρες;»

Μπορεί οι άντρες να μην κλαίνε, η ψυχή όμως της ίδιας της Φωτεινιώς που ξεστόμιζε τις αντρειωμένες κουβέντες, έκλαιε πικρά και απαρηγόρητα μέσα στο ξυλιασμένο της κουφάρι. Πάνε τρεις μέρες τώρα, που δεν είχε ούτε μια “βρασά αρβύθια”, να ξεγελάσει την πείνα των παιδιών της. Δώδεκα χρονώ ο Κωνσταντής της και δέκα το Δεσποινιώ η αδερφή του, βρέθηκαν στα θεμέλια της ζωής τους δίχως σκαλωσιές. Έτσι, ζούσαν και αυτά, την κακοτυχιά της γενιάς τους που... Περισσότερα

Δημοσιεύτηκε: 31 Δεκεμβρίου 2009 | Εφημερίδα ΛΗΜΝΟΣ

Από τότε που έγινα γιαγιά έχω εξαντλήσει όλη μου τη φαντασία στα παραμύθια.Οποιαδήποτε εικόνα ψαρέψω σε ενδεχόμενο ρεκτιφιέ της μνήμης μου και αποφασίσω να την ιστορίσω, η εγγόνα μου μου λέει."Όχι έτσι γιαγιά...πες πρώτα μια φορά ,κ'εναν καιρό."
Μια φορά κ'εναν καιρό λοιπόν Βαρβαρούλα μου ήταν δυό αδερφούλες, η Ουρανούλα και η Ρούλα και ζούσαν ευτυχισμένες με την οικογένεια τους σε ένα όμορφο νησί.Τη γιαγιά τους την έλεγαν Βοτώ.Ηταν τόσο γλυκιά που οι δυο αδερφούλες την φώναζαν σοκολάτα.
"Ήταν... Περισσότερα

Δημοσιεύτηκε: 12 Δεκεμβρίου 2007 | Εφημερίδα ΛΗΜΝΟΣ

Είναι μυστήριο πως λειτουργεί του ανθρώπου η μνήμη.Ενα κάτι άσχετο, μια σπίθα,ζωντανεύει κόσμο ολάκερο για χρόνια ξεχασμένο, κόσμο κιτρινισμένο.Ένα ασημόχαρτο απο τα τσιγάρα του πατέρα ήταν η σπίθα.Ένα ασημόχαρτο μπερδεμένο, παραπεταμένο ανάμεσα στις ασπρόμαυρες παιδικές φωτογραφίες. Ενα ασημόχαρτο απο τον "Άσσο" του Παπαστράτου.
Φευγάτο το φεγγάρι εκείνη τη νύχτα, θαρρείς ξενιτεμένο.Ορφανά τ'αστέρια, καρφωμένα κι άυπνα φώτιζαν τη φάτνη που ετοίμαζε η μικρή Βαρβάρα στη παιδική της ψυχούλα.Απόψε θα γεννιόταν ο... Περισσότερα