Η ομιλια μου στην παρουσιαση του βιβλιου ΠΑΛΛΗΜΝΙΑΚΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ του συγγραφεα Θοδωρη Μπελιτσου

Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι.
Αγαπημένοι συγγραφείς .

Μόλις πήρα το βιβλίο στα χέρια μου απο τον εκλεκτό φίλο Χρήστο Κακαρνιά ... ξαφνιάστηκα .
Γνώριζα πως ειχε εκδοθεί το συγγεκριμένο βιβλίο,γνώριζα απο ανάρτηση στο φέις πως ειχε φθάσει στα χέρια του Χρήστου ,μα δεν το είχα δει.Και οπως κάνουμε με το πρώτο άγγιγμα ενός βιβλίου άρχισα το ξεφύλλισμα .

Ερχόμενη σε οπτική επαφή με την πυκνότητα της ύλης και της υφής της ...(εννοώ φωτογραφίες και φιρμάνια) γλύκανε το πρόσωπό μου και αυθόρμητα ψυθίρισα .
«Χωράει όλη η ευτυχία σ´ενα παγωτό ξυλάκι;» Ο Χρήστος με κοίταξε παράξενα.Δεν κατάλαβε.
Ο Θοδωρής ομως μέσα του, τούτη τη στιγμή μηδειά. ΟΧΙ δεν έχουμε μεταξύ μας μυστικά.Παρεμβάλλεται η λογοτεχνία .Γιατι εγω είμαι φαν των βιβλίων της υψηλής λογοτεχνίας που γράφει ο Θοδωρής και που συνέπεσε εκείνη τη μέρα να εχω διαβάσει ενα του διήγημα απο τις πολλές ΠΕΡΛΕΣ που εμπεριέχονται στους «ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΣΤΟ ΣΥΘΑΜΠΟ»» ,και το οποίο καταλήγει στο ερώτημα « Χωράει όλη η ευτυχία σε ενα παγωτό ξυλάκι;» Και η ερώτηση μου .
«Χωράει η ιστορία ενός αιώνα σε ενα μόνο βιβλίο Θοδωρή;»

Και η ερώτηση σε όλους πια.
«Χωράει όλη μας η ευγνωμοσύνη σε ενα τόσο δα χώρο ...χώρο ΑΓΓΑΛΙΑ ωστόσο ,τον χώρο αυτόν εδω του κτήματος που μας φιλοξενεί σήμερα;;» Γιατί μόνο απο ευγνωμοσύνη πρέπει να πλημμυρίσει σήμερα ο τόπος ,γι αυτο το πολύτιμο πόνημα που μας χάρισαν οι συγγραφείς .

« Θέλαμε να πεις δυο λόγια στην παρουσίαση του βιβλίου» μου είπε ο Χρήστος και τότε έπαθα ενα πράγμα σαν «ψυχολογία» που είπε ο αείμνηστος Ζαμπέτας υπονοώντας την ταραχή των συναισθημάτων του .
Το είδα τόσο πυκνογραμμένο με εκατοντάδες χρονολογίες ,ονόματα,φωτογραφίες που αναρωτήθηκα πόσο χρόνο να δούλεψε γι αυτο ο συγγραφέας, να αποδελτιώσει δηλ ενός αιώνα αρχεία ; Πως εγω θα αποδελτιώσω τις 250 σφιχτοπλεγμένες αρμαθιές των σελίδων του μεσα σε λίγες ημερες ; « Δεν προλαβαίνω Χρήστο να το διαβάσω εχω μαστόρους» « Πες δυο λόγια μου είπε απο προσωπικές εμπειρίες γνωριμίες ,θύμησες,συναισθήματα»

Τότε κατάλαβα πως ειμαι μεγάλη σαν την Πελοπόννησο.(Νομιζω ο Αυλωνίτης το ειχε πει αυτο.)

Με παρηγόρησε το γεγονός πως θα υπήρχε φιλόλογος να το παρουσιάσει ιστορικά .Τοτε ηρέμησα Σε μένα έμενε το ιερό προσκύνημα .Ανακουφίστηκα.

Μου ήρθε στο νου η εικόνα ενός ξένου ,που μόλις αντίκρισε απο μακρυά τον Παρθενώνα έπεσε στα γόνατα κι έκαμε το σταυρό του.Τον είδα εγω .Ιδιοις ομασι που λένε.

Το Σταυρό μου κάνω κι εγω πάντοτε σ´αυτον το χώρο .
Δεν τον θεωρώ ιερό.ΕΙΝΑΙ ΙΕΡΟΣ

Σήμερα τον σταυρό μου.... θα τον κάνω γονατιστή .
Θα πέσω στα γόνατα μπρος το εικόνισμα της Παναγιάς ,στη μοσχοβολιά της αγροτιάς ,του οργώματος και της σποράς,του θέρους και του τρύγου ,στο τσάπισμα της βαμβακιάς,στον θρίαμβο της τρυπανιάς ,στο πότισμα και μάζεμα του χρυσού της Λήμνου ΤΟ ΒΑΜΒΑΚΙ ,στο άρμεγμα ,στο πήξιμο και τη γεύση του μελίχλωρου τυριού ,του ώριμου κρασιού, της μαθυστικής ρακής .... και θα προσκυνήσω τις ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΛΑΓΑΡΕΣ ΤΟΥ ΠΕΡΗΦΑΝΟΥ ΚΙΑΧΑΓΙΑ ....ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΑΣ ΤΟΝ ΙΔΡΩ :

Διαβάζοντας το κείμενο της εισαγωγής του Χρήστου Κακαρνιά πάτησα στις «έκπαλαι» γαίες αυτές που απο το 1450 ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Παλαιολόγος χάρισε στους Λημνιούς ώστε τα έσοδα απο την καλλιεργειά τους να εξυπηρετούν τις ανάγκες των απόρων κατοίκων και εν συνεχεία τις πνευματικές και εκπαιδευτικές ανάγκες των Λημνίων.

Γνωρίζοντας την σοβαρή έρευνα και ιστοριοδηφική ικανότητα του συγγραφέα ,απο τα πάμπολλα δείγματα της συγγραφικής του καριέρας ,ο αναγνώστης του απλώνει το χέρι κι εκείνος τον περιηγεί ,του συστήνει ξένους ,περιηγητές,ιστορικούς,ερευνητές,αρχαιολόγους,Άγγλους Γάλλους,Γερμανούς....κι όσο ανεβαίνεις μαζι του τα σκαλοπάτια του ΧΩΡΟΥ στο χρόνο, τόσο καταλαβαίνεις και συνειδητοποιείς ,πως αν δε γινόταν αυτη η αποδελτίωση και καταγραφή των αρχείων του κτήματος του Π Σχ. Ταμείου δεν θα υπήρχε σημείο αναφοράς των μελλοντικών ερευνητών.

Συνειδητοποιείς επίσης πως το ΠΣχΤαμειο υπήρξε ο μεγάλος ευεργέτης του νησιού μας Αυτο το « ΚΟΙΝΟΝ ΚΤΗΜΑ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΛΗΜΝΟΥ» οπως αναφέρει ο μεγάλος Λήμνιος Ευεργέτης ΠΑΝΤΕΛΙΔΗΣ ,που σε συνεργασία με άλλα ταμεία κυρίως της ομογένειας συνέβαλε οικονομικά στο χτίσιμο και συντήρηση σχεδόν όλων των σχολείων του νησιού και θεράπευσε την εκπαίδευση ακόμα και μετά τον πόλεμο όταν είχαν εξαντληθεί οι πόροι του.
Χορηγούσε βοηθήματα στους άπορους επιμελείς μαθητές και σπουδαστές παραθέτοντας όλες τις ετήσιες χορηγίες.

Συνέβαλε κατα το μεγαλύτερο ποσοστό στην ανέγερση των υπέροχων κτηρίων του νησιού ,στην εύρεση οικοπέδου και την ανέγερση σε αυτο του ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΛΗΜΝΟΥ,στο Αντωνιάδειο μεγαρο( ιερά μητρόπολης ) Το κτήριο του Μουσείου,Παλλημνιακό κτήριο (σημερινό πανεπιστήμιο Αιγαίου) Γυμνάσιο ,γυμναστήριο( γήπεδο) και παρα πολλα ακόμα που είπαμε πως εγω δε θα τα καταπιαστώ Ο κλήρος έπεσε δικαιωματικά στην φιλόλογο κυρια Φωτοπούλου..και στον συγγραφέα φυσικά .
,
Η γραφή του συγγραφέα Θοδωρή Μπελίτσου για ενα τέτοιο βιβλίο καταγραφής της ιστορίας ενός τόπου και η τοποθέτησής του στα ράφια της ιστορίας ως μελλοντική πηγή πλέον ,δεν ειναι ξερή Δεν περιδιαβαίνει τον χώρο άστοργα .Οπου βρει ξέφωτο η γραφή του μας σέρνει σε λογοτεχνικούς καλαματιανούς .
Γιατι ο Θοδωρής ξεκίνησε απο την καταγραφή της ιστορίας και της ντοπιολαλιάς .....κι αφού τα σάρωσε όλα( δε ξέρω έμεινε τίποτα άλλο να καταγράψεις;) με σεμνά βηματάκια προχώρησε στο άλμα της τεχνολογίας .

Το βιβλίο λοιπόν ειναι εύγλωττο και απολαυστικό .
Κι εγω γοητευμένη εχω ξεφύγει απο το τσούρμο των αναγνωστών που ακολουθούν τον συγγραφέα κατα βήμα ....κι εχω ξεκόψει σε παράλληλο διαδρομή με δικούς μου ανθρώπους Η ΠΕΛΛΟΠΟΝΗΣΟΣ ΠΟΥ ΛΕΓΑΜΕ ;

Στα γόνατα λοιπόν :
Πρώτο προσκύνημα στα πόδια του γιατρού Ραυτόπουλου,που εκείνος το έγραφε με ύψιλον θυμάμαι, και στο βιβλίο αναφέρεται με φ.

Υπηρέτησε εκλεγμένος την προεδρία του ΠΣχ.Ταμειου τρεις δεκαετίες .

Σαν όνομα και προσωπικότητα περιδιαβαίνει τις σελίδες του βιβλιου και τις δοξάζει όσο κανένας άλλος Ο άνθρωπος γιατρός που προσέφερε στην Λημνιακη κοινωνία ,όσα και στο κτήμα και στην πολιτική ζωή του τόπου ως βουλευτής ,πρόεδρος του Νοσοκομείου και... και ...και !!!
Μετά λύπης μου διαπιστώνω πως δεν τιμήθηκε ποτέ απο την πολιτεία .Και δεν ειναι διαπίστωση δική μου .

Ειναι όλων ημών που γνωρίζουμε το έργο του.
Ουτε μια προτομή ουτε μια οδός Ραυτοπούλου Όσο ζω θα το θυμίζω Ίσως ακόμα υπάρχουν ώτα ...
Εσείς παιδιά της Μητρόπολης αξιώστε το απο τον εαυτό σας .

Εγω μένω ακόμα γονατιστή μπρος το γιατρό μου γείτονα , που ρίχνει πασιέντζες στο βελούδινο κόκκινο στρογγυλό τραπέζι του καθιστικού του .
«Μη φοβάσαι κατσαρίδα δε θα σε πονέσω .Γυρνα πλάτη» Ηλεκτρονικό ακουστικό σύγχρονο θαρρείς , το πελώριο αυτί του ,έπεφτε σα παγωμένη βεντούζα στη πλάτη της Βαρβαρούλας. «Πνευμονία το παιδί Ελένη» Ουτε ακτινογραφία ουτε ακουστικά.
Με κρύο ζέστη χιόνια πάνω στα γαϊδουράκια γυρνούσε τα χωριά και γιατρευε ανθρώπους ,απλήρωτος τις περισσότερες φορές .Αυτός ο άνθρωπος ΑΥΤΟΣ !!!
Λιγα τα ΚΕΦΑΛΑΙΑ γράμματα.Δεν επαρκούν για να τον στολίσουν

Δεύτερο προσκύνημα στη σελίδα 92 στα πόδια του νονού. Του ΗΛΙΑ ΗΛΙΟΥ του Νέστωρα της βουλης των Ελλήνων ,υποστηρικτή του Ταμείου και στη φωτο να χορεύει τον καλαματιανό που μια ζωή το πνεύμα του το ελεύθερο τον χόρευε με ιδιαίτερη μαεστρία στην πολιτική ζωή της Ελλάδας αλλα κι αυτη της δικηγορίας .

Και στον Βαγγέλη τον Βασιλειάδη τον φαρμακοποιό που του ζήλεψε τα χρόνια η ζωή και τον Ροδάκη,Κελάρη,Καραμαλούδη ,Γκιάλη ,Φραγγέλλη ..Παππά κτλ κτλ.Εως εδω Ακολούθησαν άλλοι πολλοί ,αλλα εγω είχα πια φύγει απο το νησί .

Ενα προσκύνημα σεμνό και ταπεινό οφείλω ακόμα και σε ολους εκείνους τους ανθρώπους, της γαίας τούτης υμνητές ,τους κιαχαγιάδες ,που με προσκάλεσαν στο συντρώγειν και συμ- μετέχειν στα δρώμενα του κτήματος ,στ´αλώνια και τα λιχνίσματα, ανάμεσα σε βαμβάκια και βαμβακόσπορους , δεμάτια πολύτιμου καρπού κι αχυροστοιβάδες, σταφύλια και κοφίνια ,πρόβατα και πέρδικες και τιμητικά φάγαμε κολοκυθόπιτες εις μνήμην του πατέρα μου ΓΡΗΓΟΡΗ ΒΑΓΙΑΚΟ , που σεμνά και ταπεινά υπηρέτησε κι εκείνος το ΠάλΣχ.Ταμείο από τη θέση του προέδρου .

Επιτρέψτε μου ενα προσκύνημα κι εδω.

Κι ενα πρόσφατο προσκύνημα.... αφιέρωμα δικό μου στην αδερφή μου ΟΥΡΑΝΙΑ ΒΑΓΙΑΚΟΥ «Το παραμύθι του γάμου» που παίχτηκε στον φιλόξενο ετούτο πολιτιστικό χώρο απο το ΛτΕλληνίδων πριν τέσσερα χρόνια .Ηταν σεναριο δικό μου ,αλλα δική της επιθυμία ... που αξιώθηκα να την υλοποιήσω για να τιμηθεί.

Δε θέλω να σας κουράσω άλλο ,η συγκίνηση ειναι το αδύνατό μου σημειό Όσοι με διαβάζουν το ξέρουν .

Τωρα ήρθε η ώρα της ΑΥΛΑΙΑΣ
Τρέχω να προλάβω την καγκελένια πόρτα ανοιχτή .Το κουδούνι έχει χτυπήσει .

Ελάτε μαζί μου όλοι εσείς οι απόφοιτοι που βρίσκεστε εδω .
«Βασιλεύ Ουράνιε Παράκλητε το πνεύμα της αληθείας ...» .....και μετά ας ανέβουμε παρέα τα σκαλιά κι ας ακούσουμε το τελευταίο χτυποκάρδι των θρανίων μας . Η εφηβική καρδιά τρεμοχτυπά ...δεν τόχουμε εμπαιδώσει το μάθημα το τελευταίο .
Η σημαία κυματίζει ψηλά ,ανάμεσα στα αετώματα των παραθυριών και το «ΕΥΕΡΓΕΤΑΙΣ ΜΝΗΜΗ ΑΓΗΡΩΣ»

Το ταξίδι δίπλα στη θάλασσα .Τα γλαρόνια σε λίγο θα πετάξουν .

Μαζεύονται τα τετράδια στη σάκκα .Χαρές λύπες,φλερτ,χτυποκάρδια,παρελάσεις ,εκδρομές,θεατρικές παραστάσεις, χορωδίες,μαντολινάτες ,γυμναστικές επιδείξεις ,εξετάσεις ,διαγωγή κοσμιωτάτη... ΕΞΟΔΟΣ!!!

Και τώρα σας γυρίζω το βιβλίο απο την ΠΡΟΣΟΨΗ Ιδού η ΜΕΓΑΛΗ για όλους εμάς τους απόφοιτους που σήμερα βρισκόμαστε σ´αυτον τον ιερό χώρο ,ευεργεσία του Π,Σχ.Ταμείου Το έργο του Ταμείου τεράστιο ...εγω εστιάζω στην πρόσοψη Εκεί, συναντιόμαστε με την επιθυμία του συγγραφέα να καλύψει το εξώφυλλο με τη φωτο που εγείρει συναισθήματα Το ΓΥΜΝΑΣΙΟ μας .
Κατι θέλει να πει ο ποιητής ...
Άστο καλλιίτερα το δάκρυ σφηνωμένο να σκουριάσει.

Σ´ευχαριστούμε Θοδωρή ,σ´ευχαριστούμε Χρήστο Θα ταξιδεύετε τις γενιές των Λημνιών ες ΑΕΙ .

Ούριος άνεμος ανα την Ιστορια στο βιβλίο σας ....που απο σήμερα έγινε βιβλίο όλου του νησιού μας ......