Παρουσιαση του βιβλιου « Τι αρωμα φορας γιαγια απο την κυρια Εφη Καμφωνα στη Μυρινα της Λημνου 1η Αυγουστου 2019

Είμαι ευτυχής που μου δίνεται η ευκαιρία να παρουσιάσω το τελευταίο μυθιστόρημα της κυρίας
Βαρβάρας Βαγιάκου Βλαχοπούλου.
Ακόμα περισσότερο που η παρουσίαση αυτή πραγματοποιείται στην ιδιαίτερη πατρίδα της, το
πανέμορφο νησί σας.
Αισθάνομαι ως να σας κλέβω κάτι που δεν μου ανήκει αλλά όμως, πιστέψτε με, αγαπώ την δική
σας Βαρβάρα και συγχρόνως την θαυμάζω το ίδιο όσο και εσείς.
Νομίζω πως αυτό μου επιτρέπει να μιλώ γι αυτήν και να αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε
περιβάλλον εξ αγχιστείας φίλων.
Σήμερα λοιπόν παρουσιάζουμε το νέο της βιβλίο "Τί άρωμα φοράς γιαγιά;".
Υποτίθεται ότι θα μιλήσουμε για ένα πεζό μυθιστόρημα.
Το σημερινό βιβλίο όμως δεν είναι καθόλου έτσι, δηλαδή με την απόλυτη έννοια της λέξεως
"πεζό".
Κάνει την ανατροπή για το λόγο ότι συναντάται με άλλες μορφές λόγου, όπως εν προκειμένω
με την ποίηση, χαρακτηριστικό άλλωστε όλων σχεδόν των μυθιστορημάτων της
συγγραφέως η οποία διαθέτει σπάνια ικανότητα ποιητικοποίησης της πεζογραφίας.
Πως γίνεται αυτό;
Γίνεται με μια εσωτερική ρίμα που ελοχεύει στην αφήγησή της και αντιλαμβάνεσαι την ύπαρξή της
με της ολοκλήρωση της ανάγνωση.

Λέγεται λοιπόν ότι πίσω από κάθε βιβλίο βρίσκεται το πρόσωπο του δημιουργού του.
Στο μυθιστόρημα αυτό δεν είναι ανάγκη να αναζητήσουμε την αλήθεια αυτής της άποψης.
"Τί άρωμα φοράς γιαγιά;".
Η ίδια η συγγραφεύς με τον τίτλο του βιβίου της αλλά και από τις πρώτες αράδες της
διηγήσεώς της μας συστήνει την ταυτότητα των πρωταγωνιστών που δεν είναι άλλη από αυτήν
την ίδια και την πρώτη αγαπημένη της εγγονή.
Καθαρά βιωματικό μυθιστόρημα, με αποκλίσεις σε γεγονότα και συμβάντα επίσης βιωματικά τα οποία παρεμβάλλονται όχι μόνο για την εξυπηρέτηση του μύθου αλλά αποτελούν κατάθεση
ψυχής της συγγραφέως και αποσκοπούν στο ακόμα βαθύτερο δέσιμο γιαγιάς και εγγονής,
γεφυρώνοντας το χάσμα των γενεών που τις χωρίζει.

Οι σχέσεις στοργής γιαγιάς προς εγγονή είναι αναμφισβήτητες. Η αμοιβαιότητα όμως αυτών των
σχέσεων και η θετική εξέλιξή τους σε βάθος χρόνου δεν είναι δεδομένη.
Αυτό το ξέρει καλά η συγκεκριμένη γιαγιά και φανερώνει ευθύς εξ αρχής τον προβληματισμό της καλωσορίζοντας το νεογένητο κοριτσάκι.

Το βιβλίο χωρίς να είναι εύκολο, έχει το χάρισμα να μην απαιτεί μια κουραστική ανάγνωση.
Το ενδιαφέρον του αναγνώστη αιχμαλωτίζεται από τις πρώτες σελίδες του για το λόγο ότι
άμεσα ταυτίζεται με τους ήρωές του.
Ο τρόπος της αφήγησης εξυπηρετεί την πρόθεση της συγγραφέως η οποία αναβιώνει περιστατικά της δικής της ζωής, πράγματα που αγάπησε, καταστάσεις που έζησε.
Είναι κομμάτι της ζωής μιας γυναίκας συνηθισμένης και αυτό ακριβώς είναι εκείνο που της δίνει
την ιδιαίτερη δύναμη και αξία της.
Η δομή του έργου έχει χειρισμό που αφενός ελκύει τον αναγνώστη και αφετέρου τον ξαφνιάζει
και του κινεί το ενδιαφέρον για τις επόμενες σελίδες του.
Η πλοκή του είναι αλληλουχία σκέψεων, ερωτηματικών και γεγονότων στηριγμένων σε
ψυχολογικές καταστάσεις οι οποίες καλούνται να υπερπηδήσουν τις αναστολές της καθημερινότητας.
Οι ιστορίες που παρουσιάζονται ως υπαρκτές, η παρέμβαση των οποίων συνδέεται με τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές, είναι δυνητικά αληθινά σενάρια της ζωής.
Τις χαρακτηρίζει πλοκή βασισμένη σε συμπτώσεις αλλά αν το σκεφθούμε βαθύτερα αυτή η λέξη "σύμπτωση" δεν είναι καθόλου αθώα για την πορεία της ζωής μας.
Οι διηγήσεις αυτές αποτελούν σημαντικό μέρος των κεφαλαίων του βιβλίου και θα μπορούσε να
πεί κάποιος ότι αντιστοιχούν με τα μέρη μιας συμφωνίας το καθένα από τα οποία είναι από μόνο του κατανοητό, τελικός στόχος όμως παραμένει η ένωσή τους σε ένα σύνολο.

Μια απλή φιλοσοφία της ζωής, μια ατμόσφαιρα άνεσης και ευπρέπειας η οποία δεν διαταράσσεται από εξωγενείς παράγοντες, μια ρεαλιστική αφήγηση για ρεαλιστικά θέματα
αποζητούν την άλλη όψη του νομίσματος και αποζημιώνουν τον αναγνώστη.
Ολοκληρωμένη έκφραση στις ανέκφραστες σκέψεις και στα ανέκφραστα συναισθήματα των
ηρώων δίνουν το πραγματικό νόημα στα υπόγεια ρεύματα που τους συνδέουν και
κορυφώνονται στο ουσιαστικό δέσιμο και τον ακατάλυτο δεσμό που δημιουργείται ανάμεσά
τους με το πέρασμα του χρόνου.
Άμεσες εμπειρίες της αντικειμενικής πραγματικότητας, εσωτερικά νοήματα, τεχνική δεξιότητα, χαρακτήρες συναισθηματικά φορτισμένοι, παραδοσιακές γνώσεις και πεποιθήσεις, υποσεινήδητες προσδοκίες και εξαιρετικά εύστοχη σκιαγράφηση της προσωπικότητας των ηρώων κυριαρχούν στην όλη αφήγηση.
Τα εκφραστικά μέσα υποκρύπτουν έντονο λυρισμό ο οποίος αντιπαρατίθεται με την καθημερηνότητα χωρίς να διαταράσσει την ισορροπία για την επίτευξη του στόχου του μύθου.
Δεν υπερτερεί η έκφραση της υποκειμενικής άποψης της συγγραφέως η οποία συμβαδίζει με
την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του μύθου και δεν υπάρχει φλύαρος και περιττός λόγος. Οι αξίες είναι και παραμένουν ουσιαστικές σε πείσμα των απρόοπτων συμβάντων.
Υπάρχει ένας εσωτερικός μονόλογος που κυριαρχεί στην όλη αφήγηση, μια τρυφερή
προσέγγιση και ένα βύθισμα στα γεγονότα της ζωής.

Ανέφερα πολλές φορές τη φράση "τελικός στόχος".
Ποιός είναι όμως αυτός;
Είναι ο στόχος της μεταλαμπάδευσης αξιών και παραδόσεων μιας χαρισματικής γιαγιάς σε
μιά εξίσου χαρισματική εγγονή και η προσπάθειά της να της προσφέρει, πέρα από την
αυτονόητη αγάπη, ένα ασφαλές καταφύγιο και ένα γερό τιμόνι για την πορεία της ζωής της.

Μου αρέσει να επαναλαμβάνω ότι το γράψιμο της φίλης μου Βαρβάρας γλιστράει σαν την
άμμο ανάμεσα από τα δάκτυλά μας χωρίς να αφήνει όμως την αίσθηση της απώλειας.
Σε μαγεύει και σε σπρώχνει στην ανάγκη να μήν αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου εάν δεν
φτάσεις στο τέλος.
Αυτό,αυτό και μόνο νομίζω ότι τα λέει όλα.
Η μοναξιά είναι εκεί για να την παλεύουμε όσο παλεύεται.
Ο έρωτας έχει την δική του αξιοπρέπεια και ιδεολογία.
Το ίδιο και η αγάπη που νοιώθουμε για τους δικούς μας ανθρώπους.

Στην πρώτη παρουσίαση του βιβλίου που έγινε στην Αθήνα τελείωνα με την φράση "σας αφήνω να ανακαλύψετε μόνοι σας το βιβλίο".
Αυτό δεν μπορώ να το πω σε εσάς γιατί είμαι βέβαιη ότι το έχετε ήδη ανακαλύψει.
Ευχαριστώ